Het verhaal van geel

Een woord lijkt eenvoudig omdat we het zonder moeite gebruiken.

We zeggen geel en nemen aan dat de kleur benoemd is. Het woord lijkt helder naar buiten te reiken, alsof het vastzit aan een vast deel van de wereld. Toch wijst taal nooit vanuit het niets. Elk woord draagt een geschiedenis van gebruik, en elk gebruik laat sporen achter.

Geel begint met een eenvoudige observatie. Hoewel geel in verschillende talen dezelfde kleur lijkt te beschrijven, is de beeldwereld rond dat woord nooit identiek. Elke taal verzamelt haar eigen archief van objecten, symbolen, producten, landschappen, tekens, illustraties en culturele associaties. Het woord blijft herkenbaar, maar de wereld eromheen verandert langzaam.

Het project volgt dat verschil.

Voor elke taal wordt het lokale woord voor geel het internet ingestuurd. Beelden keren terug. Die beelden worden verzameld, gemeten en samengeperst tot kleur. Wat ontstaat is geen illustratie van geel, maar een geel dat voortkomt uit het visuele veld rond het woord zelf.

Het internet wordt een soort spiegel. Taal wijst naar buiten. Beelden keren terug. Kleur ontstaat.

Het werk wordt live gerenderd. Elke taal bestaat als een voortdurend verschuivend geel veld, gegenereerd uit haar beeldarchief. De velden blijven in beweging terwijl de onderliggende metingen periodiek opnieuw worden berekend. Geen geel ligt vast. Elk geel blijft driften binnen de beeldwereld waaruit het is ontstaan.

De methode verandert geel in een bewegende culturele meting, een live vergelijking tussen taal, beeldarchieven en herhaling.